Początki choroby
Stosowanie diet odchudzających jest w zaledwie 40 procentach źródłem anoreksji. Młoda kobieta, nastolatka nie zauważa, kiedy przyjmowanie pokarmu staje się coraz bardziej denerwujące, zbędne, wstrętne nawet. Początkowy wilczy głód, ten z pierwszego etapu każdej diety odchudzającej powoli zanika, żołądek się kurczy i przestaje boleśnie ssać, a minimalne nawet dawki jedzenia powodują szybko uczucie sytości. Psychika zaczyna błędnia funkcjonować. Osoba chora ciągle widzi mankamenty swojej figury, porcja jedzenia wywołuje mdłości, bo kojarzy się z dodatkowymi kaloriami zamieniającymi się w tłuszczyk. Uzyskana szczupła sylwetka jest powodem dumy, a każdy kęs jedzenia wydaje się być tym, co zniszczy mozolnie uzyskane dzieło. Nastolatka trwa przy diecie, coraz ostrzejszej mimo znacznej niedowagi. Próby zwrócenia jej uwagi, pokazania problemu kończą się fiaskiem, lub ukradkowymi wymiotami chorej. Jadłowstręt psychiczny, który początkowo był problemem psychiki samej chorej powoli zamienia się w problem interpersonalny, izolacji od ludzi oraz kłopotów ze znalezieniem miejsca w społeczeństwie